Veiligheid voor alles!

Het is ergens in mei 2006 en terwijl ik, op de machtige Spaanse Ebro, de buitenboordmotor uitzet en vismaat Sjoerd de vis los probeert te krijgen, uit de vele obstakels, brandt de Spaanse zon fel door. De boot dobbert wat rond boven de vis totdat deze opeens weer loskomt. Meteen in de veronderstelling dat de vis er weer vandoor zal gaan, neem ik in een fractie van een seconde, de verkeerde beslissing! Zonder te checken of de motor in zijn neutrale, lees beveiligde, stand staat geef ik een hengst aan de startkabel. Op dat moment gaat het faliekant mis!

“Zonder zwemvest. Stom!”

De motor staat nog op vol gas en gedraaid en schiet werkelijk onder mij, plus boot, vandaan! Tijdens de val het water in verwond ik mijn been en krijg een slok water met benzine naar binnen. Lekker! Maar dat is nog niet alles want de boot keert om en komt ook nog eens recht op mij af. Sjoerd die gelukkig niet uit de boot is gevallen kan nog net een stuurcorrectie uitvoeren die dit verhaal gelukkig niet in een doemscenario doet aflopen! Achteraf lachen wij erom maar toch schrik ik een beetje als later de gids mij nog eens met de feiten op mijn neus drukt dat het ook anders had af kunnen lopen. Dit was nog vlak bij de kant en op eigen krachten kon ik zogoed als het nog ging de kant bereiken. Maar stel nu dat ik alleen was geweest en ver uit de kant. Dan was er niemand geweest die de motor had kunnen corrigeren! Ook is de dichtstbijzijnde kant op de brede Ebro, met een pijnlijk been opeens wel een heel stuk zwemmen. Plus werd ik daarbij ook nog eens op het feit geattendeerd dat ik ook geen zwemvest aanhad tijdens dit pijnlijke incident. Stel dus dat de boot je raakt en je het bewustzijn verliest of erger je zonder zwemvest zeker nergens bent. Een ware wijze les voor mijn roekeloze persoonlijkheid en tevens het idee om op dit punt scherp te blijven.

“Best ver zwemmen met een pijnlijk been!”

Toch hoe menseigen het ook is verslapt vaak weer de concentratie en wordt men onscherp en ligt het volgende ongelukje snel op de loer! Vaak zijn het kleine ongelukjes. De bekende doorschieter van de boilienaald in de duim in plaats van de boilie zelf. De laaghangende tak die over het hoofd wordt gezien tijdens een nachtelijke sanitaire stop. De bos brandnetels waar je in stapt tijdens een dril omdat je alleen maar oog hebt waar je lijn door het water scheert. Ja, ik kan nog wel even doorgaan en een ieder klinkt dit wel bekend in de oren neem ik aan? Vast wel! Op zich pijnlijke incidentjes die gelukkig allemaal goed te behandelen zijn en gelukkig niet het einde van je vissessie betekenen.

“Maak altijd eerst een foto op de kant.”

Zo nu nemen wij even een stap in de tijd en zijn wij ruim een jaar verder. Ik sta op mijn werk als opeens mijn telefoon afgaat! Het is iemand van de plaatselijke gemeente, uit mijn geboortedorp Katwijk aan Zee, met de vraag of ik er iets voor zou voelen om een presentatie rondom het karperen te geven. Althans een presentatie over het nachtvissen op zich. Ik luister het verhaal aan en ga aan het einde akkoord. In een Powerpointpresentatie knutsel ik een soort van diashow in woord en beeld. Ik verwacht zelf iets van een half uurtje kwijt te zijn met de gehele presentatie en mag ook de spits afbijten! Hierna is nog de de sterke arm aan de beurt en de plaatselijke hengelsportvereniging. Alles loopt lekker en de boel heeft een logisch verloop. Beetje opbouwend, beetje sfeer, beetje man-vis kiekjes, etc. etc. Het is stil en donker in de zaal en er wordt aandachtig gekeken door de vooral jeugdige karpervissertjes. Totdat ik opeens op een punt ter sprake komt tussendoor wat eigenlijk even de mooie sfeershow onderbreekt. Veiligheid!

“Een typische plek om je lelijk te bezeren.”

Veiligheid voor de vis, vanzelfsprekend en algemeen bekend, maar nog belangrijker veiligheid voor jou en je vismaten! Even lijkt de aandacht weg maar al snel is deze weer terug als ik wat scary verhalen de zaal insmijt. Buitendat pak ik er ook een foto bij op het grote scherm. Mijn persoon, vol gas, in een motorbootje met wat voer. Daarbij vraag ik wat er mist op deze foto? De zaal kijkt aandachtig en er worden wat onnozele dingen geroepen. Voer? Benzine? Zeemeermin? Aangezien mijn denkbeeldig half uurtje al uitgelopen is tot bijna drie kwartier besluit ik zelf het antwoord te geven. Een zwemvest! Juist. De boodschap komt goed over en na de avond blijf ik nog wat napraten met wat mensen in de zaal en buiten. Iedereen was goed te spreken, ook al duurde het ietsje langer, de avond was geslaagd.

“Set up in de bagger is soms noodzaak! Maar maak zelf geen sliding bij een aanbeet.”

Een week later staat er zelfs een knap artikel over de gehele avond in de lokale krant. Top! De media besteedt dus wat aandacht aan het nachtvissen, al heel wat, plus ook nog eens aan het punt veiligheid wat ik tijdens de avond aankaartte. In mijn ogen een zeer goede zet en zeer tevreden lees ik het artikel, een paar weken later, nog eens na. Daarbij overdenk ik alles nog eens, het ongeluk op de Ebro, de presentatie en of de boodschap wel echt overgekomen was? Niet alleen gaan vissen? Uitkijken met gaskachels en dergelijke! Onweer! Plus natuurlijk de nodige maatregelen als je het water op moet. Zou er iets van zijn blijven hangen? Wat moet er eigenlijk gebeuren voor je wakker wordt geschud? Hoe erg moet het wezen? Vragen die een ieder van ons vast wel eens overdenkt. Toch te vaak gebeuren er nog ongelukken aan en op het water! Dus wat is de conclusie die je hieruit kan trekken? Juist de concentratie verslapt weer en langzaam wordt je weer te makkelijk. Maar nu wat anders. Zoals ik net al zei zijn we weer een paar weken verder. Ik loop, voor de verandering, weer eens op mijn werk. Terwijl ik wat rondloop hoor ik een sms’je uit de broekzak komen. Met de gedachte dat komt zo wel, het berichtje openen, besluit ik eerst wat koffie te nemen! Na de koffie ga ik direct door met mijn werk en denk niet meer aan mijn telefoon. Pas na een uurtje, in een noodsituatie cruciaal maar daarover zo meer, denk ik van….”oja berichie!”

“Als die gaat is het vaak “paniek” maar probeer rustig te blijven. Kijk waar je loopt!”

Het bericht is een gemiste oproep van goede vriend, collega-karpervisser en auteur Hans Wowijs. Ik bel Wowijs terug en vraag wat er loos is? Op zich niks totdat deze opeens met een rare wending in het verhaal komt. Wat volgt bezorgt mij werkelijk kippenvel en blijft dagen daarna in mijn hoofd rondspoken. Een vismaat genaamd Guido van Hans was alleen neergestreken op een Frans openbaar water, in de nabijheid van Lyon, en zat daar heerlijk vakantie te houden. Totdat…. Ja, totdat de mobiele telefoon van Hans op een gegeven moment na middernacht rinkelde! Hans net klaar voor de nachtrust dacht bij de eerste keer nog van….Wie kan dat wezen? En ja wat je vaak dan als tweede gedachte krijgt, zeker als de telefoon niet binnen handbereik ligt, is zoiets van: “Als het belangrijk is bellen ze nog wel een keer.” Jep, heel menseigen! Gelukkig ging deze ook een tweede keer, voor de beller, plus godzijdank ging Hans ook kijken wat er loos was! Wowijs die al met de gedachte opstond van een vijftiger of zestiger voor zijn vismaat had al bijna voor de helft gelijk! Nee, geen dertigponder maar wel de bewuste vismaat met een andere mededeling nadat hij besloot om deze toch maar terug te bellen. Na een fluiter in het pikkedonker was er een mooie Franse vis afgedrild en op de kant getorst. Omdat deze een schone was werd er voor gekozen om de vis te zakken voor wat dagfoto’s. In ieder geval is het niet echt een optie om alleen nachts met een zelfontspanner aan de slag te gaan maar dat terzijde. De makkelijkste en meest verantwoorde manier, voor beiden partijen, werd dus gekozen en dat ging ook allemaal nog volgens plan. Ja, en toen gebeurde het!

“Zorg dat mensen, zoals familie & vrienden, in ieder geval weten waar je uit hangt:-)”

Na het zakken glijdt Guido uit en breekt zijn been op meerdere plaatsen! Daar lig je dan. Alleen! In het pikkedonker in het holst van de nacht. Moederziel alleen met notabene nog een vis in de zak ook. En dan de helse pijn die onbeschrijflijk geweest moet zijn. Werkelijk ik kreeg echt kippenvel bij het hele verhaal. Al met al zat Hans tien minuten later in de auto richting Frankrijk! Want ja vanuit Nederland kan je weinig doen! Plus Lyon rij je ook niet even in een paar uurtjes. Het enige wat Hans nog kon doen was erheen en een instantie te zien bereiken die hulp ter plekke verzorgt. Al met al lukte dit ook vanuit het steunpunt van Lyon via de ANWB in Nederland. Toch werd de arme man pas ochtends om half zes gevonden terwijl hij Wowijs al rond één uur belde! Je snapt nu denk zelf wel hoe deze paar uren als een eeuwigheid hebben geduurd voor het slachtoffer in kwestie. Iets wat je je ergste vijand niet gunt. Een ware hel! Je ligt daar niet alleen hulpeloos maar het kan nog erger. Je kunt beroofd worden, makkelijk slachtoffer, maar het kan nog erger. Nog erger? Stel dat dit voorval in de wintermaanden was gebeurd! Juist onderkoelingsverschijnselen treden dan snel op! Maar genoeg.

“Beter niet alleen op stap.”

Hoe je het ook wendt of keert. Veiligheid is belangrijk! Voor jou en voor anderen! Dit laatste voorval heeft mij en anderen om mij heen goed wakker geschud en ervoor gezorgd dat er nu wel twee keer wordt nagedacht. En dat is het. Nadenken, blijven denken bij alles wat je doet aan en op het water! Zo komt de vis goed thuis en zit jij volgende week ook weer aan de waterkant.

“Opruimen en zorgen dat je ook weer veilig thuiskomt.”

Take it easy…

Grtz, Felix.

“En dan nog iets!”

Meer zien van Hans en Guido? Check dan ook het aankomende VBK nummer 66(half augustus 2012) met daarin o.a. een interview met Hans en de nodige foto’s. Ook van onze ongelukkige Guido maar dan in betere tijden:-)

“Keep it safe! Dan zit je volgende week ook weer aan de waterkant”