“Heidi van Pinxteren stuurde het volgende artikel in voor de Carpcrossing hoodie. Een enthousiast verhaal van de vrouw van een karpervisser die zelf ook aangestoken is met het karpervis-virus. Heidi, leuk stuk om te lezen. De hoodie komt zo snel mogelijk jouw kant op.”

Vannacht om drie uur zijn we opgestaan. Ik sta gelijk naast mijn bed en heb er enorm veel zin in. We rijden eerst naar Sint Oedenrode om Maarten op te halen. Twee weken geleden hebben we spontaan besloten om er nog even een lang weekend met z’n drieën op uit te gaan. We gaan karpervissen op Great Lake. De kinderen brengen we onder bij opa en oma.

Vorig jaar heb ik besloten om een weekend met Jos mee te gaan naar Livardiere. Ik had daarvoor nooit eerder gevist, maar als vrouw van een man met een hengelsportzaak, vond ik het tijd worden om me eens in zijn hobby te verdiepen.

Verslavend…anders kan ik het niet zeggen. Nooit eerder had ik deze spanning, deze kick ervaren.

En nu zijn we vertrokken. Om drie uur op weg naar  Frankrijk. De loting van de stekken vindt om 12 uur plaats. We willen de verschillende stekken van tevoren nog bekijken. Al snel is het voor ons duidelijk waar we willen gaan zitten. Een paar lange uurtjes staan ons nog te wachten. Even voor twaalf uur komt de eigenaar naar ons toe. Gelukkig kunnen we het eens worden over de stek keuze. Enorm blij zijn we met onze stek. We hebben vis zien springen en de wind staat goed. We hebben te vroeg gejuicht. Er komt nog een stel en even lijkt het of we moeten gaan loten. Maar deze mensen nemen de laatste stek. Eindelijk kunnen we tegen half een van start.

We zetten de tenten op en maken de stek in orde. Jos en Maarten gaan op zoek naar de juiste stekken. Allerlei theorieën vliegen mij om de oren. En ik denk maar een ding ” gooi uit die hengels, want zo vang je in ieder geval geen vis”. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Dat snap ik ook, maar ik wil gewoon zo een prachtige vol schub aan mijn hengel. Ja, mijn hengel. Ik vis voor het eerst met een eigen hengel. Samen hebben Jos en ik geoefend en nu zal het dan toch echt gaan gebeuren. Jos en maarten varen allebei een hengel uit. Mijn hengel ligt al, als we recht voor ons een grote karper zien springen. Aangezien ik toch even moet wachten besluit ik een snoek hengeltje uit te werpen. Bij een van de eerste worpen hangt er een kleine snoek aan mijn hengel.  Ik herken direct het gevoel van vorig jaar. Maar dit is nog niks. Ik hoop dat het vandaag gaat gebeuren. Ik ga mijn eerste karper vangen.

Het is gaan regenen. Toch besluiten Jos en Maarten de rest van hun hengels uit te gaan varen. Volgens de berichten zal het niet eerder dan morgenmiddag  weer droog worden. Aan elke hengel zie ik een ander systeem hangen. Jos vertelt me met welk aas hij vist. Het blijft regenen. Tot nu toe gebeurt er weinig.  We zoeken onze tenten op. Rond een uur of zeven wordt het droog. We maken wat te eten en kijken nog wat rond. In de kom links naast onze stek zien we verschillende karpers springen. Ik wil mijn hengel gaan verleggen, maar Jos heeft vertrouwen in de stekken en in zijn rig en aas. Ik vertrouw op hem en terecht zal later blijken….

Rond een uur of tien gaan we slapen. Als we een aantal uurtjes liggen, krijgen we een aanbeet. Jos trekt zijn laarzen aan en in hetzelfde tempo heb ik de tent al open. Ik voel de adrenaline door mijn lijf gaan en zie de adrenaline bij Jos. Wat een mooi gezicht….er komt dan iets los waar ik zo enorm van geniet. Het blijkt loos alarm en enigszins teleurgesteld kruipen we weer in onze tent.

Maar dan gebeurt het. Rond een uur of half vijf. Het geluid van de piepers klinkt schel door de nachtelijke stilte. Binnen een paar seconden is Jos bij zijn hengel. Ik sta net zo snel naast hem. Neem geen tijd om warme kleren aan te doen. Dit moet het zijn. Dit is het moment waar we op zaten te wachten. “Dit is waar we voor naar Frankrijk zijn gegaan”, zegt Jos nog tegen me. “Dit is de eerste”, zei Jos. “Maarten kom je tent uit,  we moeten varen”. In een razend tempo staat Maarten naast ons. Jos en Maarten gaan de boot in…de diepe donkere nacht in op weg naar, wat later bleek, een van de mooiste vissen uit zijn leven.

Na een enerverende dril van enkele minuten lukt het om de vis uit het wier te krijgen.  Al snel wordt duidelijk dat dit een prachtige Great lake  spiegel moet zijn. Een waar dit water om bekend staat. Een zucht van geluk volgt. Ik hoor een kreet van blijdschap over het water galmen. Niet veel later ligt er een prachtige spiegel op de kant. Hier doe je het allemaal voor, hoor ik Jos nog zeggen.

Die nacht kregen we nog twee keer een aanbeet, maar die waren te kort om er iets mee te kunnen. De vissen hier zijn meesters in het lossen van een haak. Vanmorgen ben ik even lekker blijven liggen. Ik heb geluisterd naar alle theorieën die Jos en Maarten besproken hebben. Mijn wens komt uit. We leggen mijn hengel in de kom. Ik voel dat het gaat werken vandaag.

Deze middag hebben de jongens gebruikt om hun hengels te inspecteren en nog wat stekken te bekijken. Ik ben een rondje gaan lopen om te kijken wat er op de andere stekken gebeurd is vannacht. Het is overal rustig geweest. We zien nog steeds vis springen in de kom. Nu dichterbij en op een diepte van ongeveer 50 cm. Jos en Maarten zien  nog  een vis springen. Ze lijken te vertrekken uit de kom. Direct wordt er een nieuwe strategie bepaalt. Maarten oppert om de boel dicht te leggen en met de voerboot te gaan varen om ze terug de kom in te dringen. Ze denken na en kijken naar wat komen gaat. Jos gaat verderop staan om te kijken of hij nog wat kan zien. Weer zien we een grote karper springen in de kom. We besluiten om morgen met mijn hengel aan de andere kant van de kom te gaan zitten. Vol spanning wachten we af wat er komen gaat.

5.30 uur. Ik hoor Maarten roepen:”Jos kom in de boot”. Maarten zat al een tijdje naar zijn hengels te kijken en zag zijn top bewegen. Hij liep er naar toe en op dat moment ging zijn pieper af. Samen met Jos vaart Maarten rechtdoor het water op. Meteen voelt Maarten dat de vis vast zit in het wier. Vol spanning varen ze naar de stek. Maarten probeert iets meer druk op de lijn te zetten in de hoop dat hij los komt. Maarten ziet een pluk wier aan de lijn die Jos los maakt. Ze weten de vis los te krijgen De vis komt naar boven. Een mooie spiegel.  Op dat zelfde moment hoor ik gevloek en slaat Maarten bijna een gat in de boot……een prachtige spiegel, daar gaat hij. Teleurgesteld varen Maarten en Jos weer terug.

Als ik nog lig te slapen besluit Jos aan de andere kant in de kom te gaan kijken. Daar waar ik al twee dagen mijn hengel wil hebben liggen. Ik heb er geen verstand van, dus geef ik me volledig over aan Jos zijn theorieën. Die hebben gewerkt, dus waarom zouden we veranderen. Maar de laatste twee dagen is het rustig op onze stek en zien we veel karpers springen in de kom. De vis houdt zich daar op, omdat er geen hengeldruk is en de zon is gaan schijnen. Hij ligt daar op 50cm water lekker te zonnen. Door de helderheid van het water en de aanwezigheid van natuurlijk voedsel valt het niet mee om een aanbeet op het ondiepe stuk te krijgen. Als Jos terugkomt is hij vastbesloten. “Ik haal er drie binnen”. We leggen ze achter in de kom”. In de hoop dat ze ‘s nachts achter de ondiepe plaat in een iets diepere geul gaan azen.  Ik ben blij, wie weet gaat het werken. Er is genoeg activiteit.

Intussen bak ik een lekker eitje voor de mannen. Dit is genieten. De rust, de stilte. Ineens die adrenaline door je lijf en dan weer die rust. Een man is toch wel op zijn mooist aan de waterkant. De rest van de middag gebruikt Jos om zijn hengels opnieuw uit te varen. In de loop van de avond loop ik nog even naar de andere kant van de kom om te kijken of er activiteit is. Het is rustig. Er komen er nog wat jongens van de andere stekken bij ons kijken. Tot nu toe zijn we nog steeds de enige, die vis gevangen hebben. Verder blijft het rustig op het water.

We horen van de jongens nog een spannend verhaal over een stel dat ruzie heeft gekregen op de stek. Ik begrijp het niet.  Er kan niks meer ontspannen zijn dan samen een weekje te gaan vissen. Ik probeer steeds een beetje meer te leren en begrijp gedurende de week dat ik op dit moment niet moet willen proberen om een vis binnen te halen. Het is nu best lastig en ik wil niet op mijn geweten hebben dat het mis gaat. Dus besluiten we ter plekke al om binnenkort op een water gaan zitten waar ik ook veel kan oefenen. Ik heb er nu al zin in. Ik kan alleen al genieten van de manier waarop de mannen hun strategieën bepalen. Uren naar het water kunnen kijken en een enorme adrenaline laten zien als ze een run hebben. Fantastisch….

De rest van de nacht is het rustig gebleven. Tevreden gaan we weer naar huis met de mooiste vis die Jos ooit gevangen heeft. Ik denk maar zo…..Niet het vele is goed, maar het goede is veel…..

Heidi van Pinxteren