Woensdagochtend, ik krijg een telefoontje van mijn maat Jo met de vraag of ik zin heb in een korte kanaalsessie. De vissen op dit maagdelijk stukje water, omgeven door de verloedering, aangebracht door de mens en industrie, uit vraatzucht om steeds meer te willen, zouden vrij los zijn, blij om een lekkere knikker op te kunnen vreten. Uiteraard stem ik toe. Ik ben niet echt een kanaalvisser. Laat staan dat ik staal, beton, uitstoot van uitlaatgassen en ander loslopend vuil verkies boven het vertoeven in een natuurlijke omgeving, wegmijmerend en genietend van mooie natuur en bijhorende beestjes.

Na mijn laatste visloze sessie in de zoektocht naar mooie Limousin karpers, groter dan de dito koeien, kan ik wel een run gebruiken. Mijn favoriete visbroek in real-tree uitvoering moet deze keer maar eens plaats nemen voor een afgedragen jeans. Ja ik wil deze keer ook wat meegaan in mijn omgeving. De snelweg ligt er verlaten bij op zondagochtend, uitgezonderd van enkele late vogels die hun zoektocht naar henzelf waarschijnlijk ook deze nacht niet gevonden hebben. Gas geven dus, hoe sneller aan het water, hoe liever. Enkele verkeersovertredingen later komen we aan, oei, ziet er wel leuk uit maar deze achtergrond ben ik niet gewoon. We lopen een houten aanlegsteiger op vanwaar we zouden vissen.

Wat is hier gebeurd vannacht, verse plassen bloed verspreid over de houten planken. Waar is mijn mooie zachte gras naartoe? De geur van de natuur die ontwaakt moet deze keer plaatsmaken voor bloed en ….visgeur. Hier zijn deze nacht enkele zoetwaterwezens gesneuveld voor de pan. Ik hoop dat het niet mijn geliefde geschubde vrienden zijn die ik zo lief heb. Ik walg ervan! Het nadenken wordt al gauw verstoord door springende karpers, op de stek waar ik zou gaan vissen. Komaan Stijntje, verstand op nul en haal de bollen maar boven. De stek was op voorhand niet aangevoerd maar ze zaten er duidelijk.

De ene plons na de andere verstoord mijn kleine brein, die zich aan het concentreren is op het optuigen van de hengels. Niet zo simpel, springende karpers als gekken. En dan in die achterste hersenkwab linksachteraan mijn hoofd waar dat bloed is blijven kleven. Dit kan niet falen denkt mijn hersenkwab aan de rechterkant. Beide rigs belanden in het water en ik cobra er wat 15 en 25mm Tuti ’n tuna’s rond, goed verspreid om ze bezig te houden maar zeker niet te veel. Bij gooien kan ik altijd nog als de eerste op de mat ligt. Raar maar waar is deze twee uur later nog steeds vrolijk aan het rondzwemmen in dit kanaalwater. Hoe kan dit nu, nee mijn favoriete bollekes zullen mij niet in de steek laten, zeker niet als ze zo actief zijn. Het is natuurlijk instantvissen en boilies gaan ze hier nog niet gauw gezien hebben. De moed zakt me in de schoenen, zien ze deze niet als voedsel?

Hebben deze karpers in de stadsjungle een andere voorkeur? Het geplons houd op, de moed loopt nu al van de houten vlonder, druppelend in het water, afgevoerd naar god weet waar. Tot….. Keiharde run op de linkerhengel. Yeesssssssss!!!! Ik spring als een bezetene naar de hengel, want veel tijd heb ik niet, ik vis tegen een obstakel aan, veel geven is er niet bij. De Century plooit mooi door, een vis beukend aan de andere kant, de Mugga haak aan het beproeven. Zalig, hier doen we het voor, adrenaline stroomt als een sneltrein door mijn aderen. De vis voelt zwaar aan en zal zich niet rap gewonnen geven, deze besluit om naar de obstakels aan mijn rechterkant te vluchten.

Ik zet nog meer druk, ja die maagdelijke vis geeft het beste van zichzelf. Schril contrast tegen de lamme bedorven karpers op de vele putten en plassen. Dit is een survivor. Hij is gewoon te vechten tegen de machtige stroming en waarschijnlijk is hij zich bewust van zijn plaats in de voedselpiramide. Even wat bolletjes vreten, haakje prikken, op een zacht bedje liggen, wat foto’s in de handen van een vriend en teruggezet worden in zijn huis, vaak nog met een kus op zijn wang om zijn pijnmoment te doen vergeten. Even later geeft hij zich dan toch gewonnen. Een mooie schub komt een kijkje nemen. Ziet mijn blije kop en glijd vervolgens het net in. Enkele foto’s schieten en hij mag terug. De hair word opnieuw voorzien van een dumbell en een in 2 gesneden disco fluoro pop-up. Een handje tuti bollen verspreid ik over de stek.Een tiental minuten later, terug die linkerhengel, idem dito, keiharde run richting obstakels.Log en sterk, terug een mooie schub, raar dat dit van in het begin van deze sessie niet zo is beginnen te lopen. Springende karpers zijn dus niet altijd een teken van azen.

Ik vermoed dat er voedselnijd op dit topaas is ontstaan en er een school van grotere karpers is gearriveerd. Want de vissen die ik vang zijn niet van het formaat die ik heb zien springen deze ochtend. Rond de middag krijg ik een telefoontje van mijn vrouwtje met de vraag of ik zin heb om mee te gaan zwemmen in de namiddag. Nee dit verstoord mijn sessie niet, ik ben meer dan voldaan en mijn zieke karperbrein is terug opgeladen. Ik heb deze ochtend in enkele uren 5 mooie schubkarpers op het droge gekregen en eentje verspeeld, een losser na een zakker.Ik heb genoten en besluit mijn wederhelft en kindjes ook te plezieren. De stadsjungle kan ik omruilen voor mijn groene Vlaamse Ardennen. Ik berg alle spullen op in de auto en fluister: “ ik kom nog eens terug, gewapend met Kgb en een afgedragen jeans” Ik wil graag Jo bedanken om mij mee te nemen in een wereld van staal en gewapend beton, Chris ( je weet wel waarom) en Kgb voor de onweerstaanbare lekkere hapjes.

Stijn Praet