De insteek voor een artikel kan soms uit een vreemde hoek komen. Zo ook de insteek voor dit stuk. We zijn namelijk allemaal een keer aan de beurt. Op wat voor manier en waarmee? Met je voerbootje. Tenzij je er geen één hebt maar dan nog is het de moeite waard om mee te lezen. Brengt je misschien wel tot het besluit om zonder verder te vissen of er juist één aan te schaffen.

 Voerboot perfect voor het wegbrengen van klein spul. Eigenlijk onmisbaar met dit soort aas.

Met aan de beurt bedoel ik dat hoeveel geluk je ook kunt hebben dat elke boot een keer kuren gaat vertonen. De lachwekkende verhalen die hier vaak aan vast zitten zijn ook geschikt en in die aantallen verkrijgbaar om er een boekwerk over te schrijven. Maar dat terzijde en dat ga ik ook zeker niet doen. Terug naar deze varende en technische hoogstandjes. Want dat zijn het natuurlijk wel. Er zijn gewoon situaties dat een voerboot  echt van pas kan komen.

Althans een goed werkende boot. Denk bijvoorbeeld aan wateren waar gewone boten verboden zijn en je toch ver uit wilt varen. Of als je met veel klein spul aan de slag wilt gaan. Of beiden. Vijftig kilo pellets van 3 mm grootte zijn namelijk nogal lastig weg te zetten naar laten wij zeggen een meter of tweehonderd. Juist, gaat je niet lukken. Allemaal redelijk bekend ook.

 Franse Spiegel die zonder hennep en voerboot niet de mat had gekust.

Nogmaals een voerboot is en blijft echt een gadget waar door je meer kunt vangen. Maar laat dat ding dan a.u.b. geen kuren krijgen. Denk aan storing, bakken die niet opengaan, haken die niet worden gelost, lood wat blijft steken, accu’s die geen lang leven beschoren zijn, dieptemeter die niet werkt of een vertekend beeld geeft en tenslotte bootjes die wegdrijven of helemaal niet meer terug komen. Het kan allemaal. Hoeft natuurlijk niet maar dan ben jij de eerste waar van ik hoor dat je bootje het altijd doet en dat je nooit problemen hebt.

Genezen is beter dan voorkomen luidt het spreekwoord. Wat wil ik hier mee zeggen? Dat een voerbootje heel aardig zonder al te veel problemen een tijd mee kan gaan maar dat het er dan ook aan ligt hoe je er mee om gaat. Je ziet wel eens van die lompe boeren die dat ding met een smak neer zetten. Of die het radiografische wonder altijd buiten laten staan. Of die hem nooit schoonmaken. Geen beurtje geven. Er niet naar omkijken en ga zo maar door. Maar wat als ze deze dan opeens hard nodig hebben en hij blijkt niet meer te werken. Dan zijn de godvers en andere k-woorden dicht in de buurt en wordt er meestal heel wat afgevloekt.

Een spomb of spod kan uitkomst bieden maar maakt je weer beperkt met afstanden.

Maar misschien had je dit dus wel kunnen voorkomen? Inderdaad niet wachten tot het zover is maar het voorkomen. Makkelijk gezegd maar denk er eens over na. Hoeveel moeite is het om een boot net voor dat je naar Frankrijk vertrekt goed na te (laten) kijken? Klopt een kleine moeite en groot plezier. Oké, het kan voor niks zijn maar er is niks erger dan jezelf voor de kop te moeten slaan als je opeens met panne staat en je buren(met goed werkende voerboot)wel lopen te slachten. Dan ga je balen. Mega!

Zelf heb ik ook meerdere keren in de shit gezeten met een boot. Boten van verschillende modellen/merken. Lag dat aan mij? Ja en nee. Ben ik een sloper? Nee. Kan je mij iets meegeven en hopen dat het hufter-proof is? Ja hoor. Ik ga behoorlijk zuinig om met dit soort “gevoelige spullen!” Ik heb gewoon geen zin in voerboten die niet werken en gefrustreerd toekijken omdat ik echt geen kaas heb gegeten over hoe een dergelijk ding werkt. Nog een tip. Denk je er over na om er één te kopen. Kan gerust maar beter één met zo min mogelijk extra opties. Althans dat is mijn ervaring. Hoe minder tierlantijnen op een dergelijk ding des te minder kan er aan kapot gaan.

Dus liever geen dieptemeter of GPS. Gewoon alleen maar de opties waar je uiteindelijk echt een boot voor nodig hebt. Dus bakken om je voer en rigs te droppen. Wat lampen er op en betrouwbaar spul zoals een zender en motor. Natuurlijk is een dieptemeter wel handig maar een extra hengel mee met een loodje er aan kan ook laten zien hoe diep het is of waar je juist een verloop hebt. Gewoon de Old skool way. Heb je eenmaal een goed plekje gevonden kun je de marker laten liggen als markeerpunt. Vervolgens neem je een punt aan de overkant als herkenningspunt om weer op te gooien en clip je de lijn vast op de molenspoel. Bootje er naar toe varen, dumpen en weer terug plus hengel indraaien.

Kleine Belgische Spiegel uit de overkant geplukt op ruim tweehonderd meter ver.

Zo kan het ook ja. Nu twee situaties die nog voor de hand liggen en waarin ik beide keren in de problemen kwam door mijn voerboot. De eerste keer was in Frankrijk met een gehuurde boot. Een tip? Huur nooit een boot!!! Beter ga je zonder of leen er desnoods één van een vriend of wat dan ook maar beter niet huren. Je weet namelijk echt nooit wat je mee gaat krijgen en dit soort boten worden gewoon “mishandeld!” Juist deze huurboten worden aan de grootste Harry’s meegegeven en die gaan er niet bepaald zuinig mee om. Grote kans dat een huurboot dan net bij jou problemen gaat geven. En dan kan de verhuurder nog zulke mooie praatjes ophangen. Niet naar luisteren. Zonde van je tijd, geld en visserij.

Daat gaat ie weer. Hopen dat alles goed gaat.

Bij mij is er zelfs een keer één gezonken. Juist geen voerboot maar duikboot. Leuk hoor als je de stokken aan het uitvaren bent halverwege je trip in Frankrijk, waar je zo naar uit zat te kijken, en dat grafding zinkt opeens op tweehonderd meter uit de kant. Dan ga je echt flippen. Waar kwam die boot vandaan? Insiders weten dat wel en ik ga de naam niet herhalen hier. Ik heb mij daar toen kwaad genoeg om gemaakt en de verhuurder heeft dat ook geweten. Voor mij dus nooit meer een huurboot.

De tweede keer, dat ik aan de beurt was, was laatst in Nederland. Gelukkig dit keer mijn eigen schuld. In de haast om naar de waterkant te komen pak ik in een stressmoment de verkeerde accu mee. De accu waarvan ik dacht dat deze juist vol zat maar die bleek dus nog aan de lader te zitten. Een foutje is menselijk moet je maar denken. Maar wat heb je er vervolgens dan de pest in als even later die boot stil ligt te drijven en geen kik meer geeft. Gotverdegotverdegotver….

Inmiddels staat er ook wat publiek naast onze tenten en wordt er alles op alles gezet om de boot terug te krijgen. Pak een hengel en gooi je lood er achter. Spring er in. Pak een boot ergens. Allemaal opties die voorbij komen maar er is maar één iemand die het moet doen. Ik ja! Het is tenslotte ook mijn boot en er drijft wel 1500 euro op het kanaal en door een T-splitsing waar wij op vissen(en waar ook de wind vol, vanaf de kant, in staat te blazen)raakt de boot steeds verder uit zicht. Fuck, fuck, fuck…

Naast al je zooi een tweede accu meenemen is geen verkeerd plan.

Daarnaast is het net eind maart, donker en is zwemmen met een watertemperatuur van 7 graden echt geen optie maar meer een soort van euthanasie. Euthanasie wat ik op mijzelf toe pas als ik er in zou springen. Shittt. Wat nu? Uiteindelijk weet ik een roeiboot in de buurt te vinden en een dikke plank vol met roestige spijkers. Hup, jas uit en peddelen. Met de wind mee gaat nog wel maar ondertussen is de boot echt een dikke tweehonderd meter ver. Zenuwachtig zet ik de hoofdlamp op mijn kop en vol aan. Stel dat er één of andere mongool met ze speedboot vol gas de bocht om komt. Of wat dacht je van een dronken kapitein met volle zandschuit die dwars over jou en je voerboot heen vaart. Het lampje geeft moed dat zij mij wel zien mag dit het geval zijn en driftig peddel ik door.

Ondertussen gaat mijn telefoon achter elkaar en denkt maatje Gertjan waarschijnlijk dat ik al op de bodem van de plomp ligt in een soort zoetwater-matroos-graf. Ik heb al geen zeebenen en al helemaal niet op zoet water. Laat staan op zout water. We dwalen af.

Rustig zitten is er vaak niet bij tenzij alles het doet.

Iets wat ik gelukkig niet met de roeiboot doe en na heel wat puf- en steunwerk hijs ik de voerboot in de ouwe roeiboot. Zo nu nog terug. En dat tegen de wind in. Moeizaam haal ik nog eens diep adem en begin terug te peddelen. Wat een drama zeg. Helemaal als ik uiteindelijk, ruim anderhalf uur later, op de kant kom en er achter kom dat de accu echt leeg is. Bovendien zit in één van de schroefhuizen een dikke steen. Zou dat de reden zijn dat de boot ook helemaal niet meer bestuurbaar was? Even ben ik er helemaal klaar mee. Ik geef mijn hengels een gooi, Gertjan schenkt eindelijk een borrel voor mij in, nog wat boilies er om heen met de werppijp en dan maar snel de stretcher op.

Even later is dit ook het geval en met de gedachte dat ik morgen wel flink wat spierpijn zal hebben mompel ik mij zelf nog toe: “Ja, Flix ook jij bent een keer aan de beurt!” Het is niet anders mensen. Voerboten zijn echt hulpmiddelen maar dan moeten deze wel naar behoren werken. Voor de rest kan ik je maar één extra tip meegeven. Heb je hem niet scheelt het je zeker vis. Heb je er wel één dan mag je ook wel eens geluk hebben maar ga er niet van uit! Wees altijd voorbereid.

 Belgische Schub met dank aan een goed werkende boot en klein voer.

Laatste advies:

Het blijft een voerboot en ja die dingen zijn een aanslag op het budget maar lig niet jouw eigen leven in de weegschaal omdat je weer eens achter dat ding aan moet. Vergeet dat nooit. Je hebt namelijk maar één leven en kan daarin heel wat voerboten verslijten. Andersom werkt namelijk helemaal niet…

Succes, maak je niet te druk als het gebeurt, wees verstanding als het wel gebeurt en geluk!

Veel geluk…

En anders? “Alle hens aan dek en gaan voor het vaderland!”

Pearl Harbor is er niks bij…