fbpx

Industrieel Karpervissen met de Pen

Zoals de titel al verraadt, ga ik jullie meenemen in mijn wereld van industrieel karpervissen, een van mijn favoriete methodes van karpervissen. Rauw, robuust en taai, dat zijn toch wel de woorden die deze visserij het beste omschrijven. Geen gedoe en gesleep met rvs en tenten maar puur een hengel, schepnet en onthaak mat. Een beetje Oldskool is het wel but who cares. Met de regelmaat van de klok trek ik er op uit met de boot, een onontbeerlijk attribuut voor deze visserij. Zonder boot ben je nergens in deze rauwe omgeving van staal en beton. Je kunt dan op plaatsen komen die nog nooit bevist zijn. De mogelijkheden zij legio. Verboden toegang en verboden aan te meren zijn veelvoorkomende verbodsborden die ik tegenkom op mijn weg naar maagdelijke visgronden.  Meestal trek ik mij niets van die borden aan,  aangezien ik negen van de tien keer ‘s avonds op het water te vinden ben. In de regel zitten de toezichthouders dan al  aan hun warme prak, zodat er vrijuit gevist kan worden. First things First,  hoe ben ik hier mee begonnen?  Mijn karperroots liggen in de grachten van Purmerend waar ik dagelijks te vinden was. Met de korst, aardappel, roggebrood met stroop en ga zo maar door. Tot ik van een maatje hoorde dat hij ging vissen in het industriegebied, ik had het water alleen maar gezien vanuit mijn autoraam en het is nooit bij mij opgekomen om er een lijntje nat te maken.

Ik werd gegrepen door het mysterieuze onontdekte water. Alleen al  de geur, als ik er maar langs rijd of in de buurt ben doet het mij verlangen naar een sessie, het gevoel van een enorm sterke onbevlekte karper. Het krakende carbon (of toen nog holglas), de geur van het water, de spookachtige nevel die er soms over het water hangt, de enorme vrachtschepen, het onbekende, het maagdelijke, al deze aspecten maken voor mij deze visserij zo enorm aantrekkelijk. Hoe gek het ook klinkt maar ik kan zo opgaan in de omgeving dat mijn hoofd helemaal leeg is. Het geluid van de ronkende dieselmotoren, gierende generatoren, fluitende en sissende stoomleidingen. Ik hoor ze niet! Ik notabene! Ik die al gek word van een rammeltje achter in mijn auto. Hoe vreemd!

Geheel ongevaarlijk is het industrieel vissen niet, zo heb ik mijn dierbare handjes wel eens verbrand aan een gloeiend hete stoomleiding. Een andere keer had ik een splinter van het formaat balk onder mijn vingernagel omdat ik de boot wilde afremmen die te snel de kant naderde. Bijna kon ik het niet meer navertellen doordat ik tijdens een nachtelijke voersessie op het nippertje de bbm kon starten toen er een vrachtschip uit de verkeerde doorgang kwam denderen. Dus oppassen is gewenst als je het thuis nog wilt navertellen.

topwater

Deze sessie zou ik een hengel met drijver en bonk lood meeslepen naar het water. Even een korte uitleg…..Hoe ga je te werk; gewoon heel simpel, je monteert alleen maar een grote snoekdrijver met stopper boven je normale loodsysteem that’s it! Ik vis met een iets langere onderlijn, een cm of dertig ivm de lijn die nu recht omhoog gaat. Door de langere onderlijn ondervindt de vis nu minder hinder van de naar boven uitstaande hoofdlijn . Ook gebruik ik in mijn geval geen leadcore om de simpele reden dat ik de vis niet wil afschrikken doordat de dobber het leadcore steeds een beetje oplift door de eventuele aanwezige golfslag .

Zo, dan weten jullie dit ook weer hahaha. Maar goed, nadat ik de boilies bevestigd had op de hair kon ik de montage inwerpen, of beter gezegd af laten zinken naar de bodem. Tok!! Een harde tik gaf aan dat de bodem waarop het lood belandde van keiharde aard was, dus dat is al een goed teken. Hoe raar het ook klinkt, ik vis hier al ik weet niet hoe lang en merk nu pas voor het eerst hoe hard de bodem eigenlijk is.

Ik lift en versleep het lood een klein beetje op om er voor te zorgen dat de onderlijn zich strekt en niet te dicht bij het lood ligt. Voorzichtig leg ik de hengel een beetje opzij van de boot met een slappe lijn die in een boogje naar de grote dobber toeloopt, een beetje onwennig is het wel.

Na 5 minuten al schiet de grote dobber met een rotgang onder water en ik dacht zelfs een klein plonsje te horen… kickuh! Meteen hang ik in de hengel, om de vis geen mm ruimte te gunnen, kan niet, mag niet, wil ik niet, strak drillen is gewenst want de kade is hol en staat op palen dus de vis kan ik echt geen mm ruimte geven. Gelukkig werkt de gekozen strategie en kan ik na een afzienbare tijd een vis mijn net in dirigeren …. skoftig lekker zo`n begin.

Na nog twee vissen van dezelfde gewichtsklasse ben ik er na een paar uurtje volledig klaar mee. Niet vanwege het vissen maar de vele plezierjachten maken mij het vissen onmogelijk . Plezierjacht, hoe komen ze in godsnaam aan die naam, ik beleef er in ieder geval geen plezier aan.

Een beetje zeeziek ben ik volgens mij. Volgende week maar weer proberen maar dan vroeg in de ochtend of misschien wel een nacht doorhalen in de boot. Dat wordt zwaar denk ik, maar ik ga het toch maar proberen.

 rest-fotos-001

Na een weekje voorvoeren met dertig kilo mais, ivm de vele brasems en tien kilo boilies op de stek meer ik de boot die ik geleend heb van vriend ( thanks Pat) aan de grote dukdalven die hier talrijk aanwezig zijn. Raar woord eigenlijk dukdalf, wat is nu een duk? En wat is nu een dalf? ….zoeken we op.  Ben zo terug !!

Een dukdalf is een in het vaarwater staande zware paal of constructie waar vaartuigen aan vastgelegd kunnen worden.

Een dukdalf was van oudsher een constructie van meestal vier houten palen of een staketsel voor een riviersplitsing, brug of sluis. Een dukdalf staat vaak aan het begin van het remmingwerk. Remming dient om schepen zonder schade aan het kunstwerk of averij aan het schip de versmalling van de waterweg in te geleiden. Het kan ook gebruikt worden om een schip aan af te meren.

Tegenwoordig is het niet meer noodzakelijk dat hout wordt gebruikt voor de constructie. Een dukdalf kan ook van één of meer stalen buizen zijn gemaakt. Zie afbeelding.

Een dukdalf kan worden omschreven als zijnde een compact remmingwerk, bestaande uit palen, die onderling zijn verbonden en van bolders zijn voorzien.

Etymologie

De term komt waarschijnlijk van Duc d' Alve, de Franse naam van de Hertog van Alva. Wellicht gooiden de watergeuzen hun trossen om de meerpalen waarbij ze zich verbeeldden dat ze de strop om de nek van de hertog gooiden. ( bron wikipedia).

Na deze volledig nutteloze maar toch ook weer interessante informatie ben ik zover dat ik de inmiddels gereedstaande hengels uitwerp naar de twee grote gele palen, een links en een rechts daarvan. Stiekem een derde hengel onder het eigen kantje die ik na een uurtje al van de pod had gehaald vanwege te weinig ruimte en speling ivm de dukdalven.

Het is nog even zoeken in de boot hoe ik het beste de stretcher kan plaatsen zodat ik toch nog wat bewegingsruimte en “werkruimte’ heb. Na twaalf brasems in anderhalf uur tijd ben ik zover dat ik de hengel die ik met maïs beaasd had vervang door een dubbele 20 mm boilie. De maïs was een aantal jaren geleden een gouden combinatie met boilies maar nu was het complete chaos met al die slijm jurken. Om een lang verhaal kort te maken; ik ving nog twee brasems op de dubbele boilies en voor de rest helemaal niets. Het was duidelijk dat de karper zich niet op deze stek had verzameld maar elders op het water.

Zo brak als een hond gooi ik de trossen los en vaar een paar honderd meter verder naar de stek waar ik vorige week nog een drietal schubjes ving. Het is nog vroeg dus eer de scheepvaart echt op gang komt heb ik nog wel een paar uurtjes speling. De afstandstokken blijven in de foudraal en gretig als en jakhals beaas ik mijn penhengel met wat zachte maïs uit blik.

dreigend-onweer!

Genietend van het ochtend zonnetje en een verse bak koffie zie ik mijn pennetje klimmen tot hij bijna omvalt, klabam hangen, een frivool schubje van een pondje of 6 geeft de burger weer moed. De vis onthaak ik zonder dat ik hem uit het water haal, een soepele beweging met de onthaak tang en de vis is los. Next !!

Ging het maar zo….  helaas bleef het hierbij en gelukkig ook geen brasem. Verdikkeme 40 kilo voer voor een schubje van 6 pond die ik geeneens op de voerstek ving. Dat is best wel balen. Ook wetend dat er van de voerstek niets overblijft doordat de binnenvaartschepen de stek volledig aan gruzelementen draaien

IMG_0953

De volgende morgen ben ik na een vermoeiende zaterdag  weer terug en ben blij dat er geen vrachtschip op de stek ligt.

Ook nu staat er een prikkelig zonnetje en baal toch wel dat ik mijn zonnebril niet uit de auto heb meegenomen. Sufkop die ik ben!  Net als gisteren beaas ik mijn hengel met zachte mais. Het is bijna windstil en dat betekent geen golfslag op het water dus een kleiner en lichter pennetje kan voor een betere beetregistratie. De eerste snoekbaars vissers komen de hoek al om gevaren en vragen of het nog wat is, hoofdschuddend deel ik mee dat het nog niets is maar dat het wel lekker weer is! Het standaard praatje van ons allen. Zodra de mannen uit het zicht zijn zie ik wat beweging in het pennetje komen, geconcentreerd staar ik naar het fluorescerende oranje puntje tot ik het fluorescerende geel uit het water zie komen. verbeten sla ik aan en heb moeite om de hengel verticaal te brengen, een oerkracht aan de andere kant van de lijn trekt de top van mijn hengel onder de boot. De lijn voel ik duidelijk schokken langs de palen van de fabriek, nee hè, en gebruik de naam van onze heilige vader die in de hemel zijd. Alsof de vis mijn schietgebedje heeft gehoord  schiet hij onder de boot vandaan het “wijdse” water op, snel gooi ik de slip wat losser omdat ik niet weet of er schade aan de lijn is ontstaan. Voorzichtiger dan normaal dril ik de vis af op het wijd. Eindelijk, na een minuut of tien van spanning krijg ik de vis binnen netbereik en land de vis in een keer. Kolere wat een spierbundel wat een vis niet normaal geen buik geen vet alleen maar spieren net zo hoog als ie breed is. Een bonk dynamiet, puntgaaf en nog nooit een haak gezien.

big-brother

Volledig in mijn nopjes met deze ongelofelijke mooie gave rivierschub laat ik nogmaals, nadat ik de laatste tien meter beschadigde lijn verwijderd heb, een haakje zakken langs de kade van de fabriek. Het gevoel dat zich meester heeft gemaakt van mijn lichaam doet mij goed. Hier doe ik het voor, dit zijn de momenten die ik koester, dit zijn de momenten die in mijn geheugen gegrift worden. Opnieuw komt het fluorescerende geel uit het water, het drijflichaam van de pen wordt zichtbaar en nog voor het moment dat de pen op omvallen staat grijp ik de hengel en sla aan. Een nog onzichtbare kracht trekt een enkel metertje dyneema van de spoel en ook nu sta ik met een hengeltop ver onder de boot . Deze keer voor de verandering eens geen schurende lijn, de vis zat al wat hoger en komt een meter of twee naast mijn boot omhoog om parallel met de kademuur verder van de boot weg te zwemmen. Ook dit maal was het een schub, het kleinere broertje van de vis ervoor

.1

Mijn dag was al gemaakt, prachtig weer en twee heerlijke vissen wie doet mij wat. Na een aantal uurtjes was het wederom onmogelijk om nog verder te vissen. De vele plezierbootjes waren hier debet aan..

Volgende week maar weer eens proberen dacht ik bij mezelf, maar eerst nog even een paar stekjes aanvoeren voor volgende week.

Pffff wat een tijd! Kijkend op mijn wekker zie ik dat deze 4:15 aangeeft tjeesus wie zegt dat vissen ontspannen is moet nu even in mijn lichaam zitten. Toch stap ik mijn bed uit en strompel/ waggel de trap af en druk versuft de Senseo aan, padjes erin, wachten tot het rode lampje niet meer knippert en druk de knop in voor twee bakkies wakker worden. Gezicht onder de koude kraan om echt wakker te worden. En terwijl ik mijn gezicht afdroog zie ik tussen het droogwrijven door de koffie langs de keukenkastjes lopen . Shitttttt koffie mok vergeten, wat een eikel ben ik ook! Domme gans! Tsjonge tsjonge wat een sufkop en wat een bende. Nog even ging het door mijn hoofd om het zo te laten maar dat kon ik echt niet maken tegenover mijn vrouw. Het ergste opgeruimd en een lief briefje achter gelaten dat het niet helemaal goed ging vanochtend, xxxjes tot vanmiddag schat !

Helaas werd er die ochtend geen vis gevangen dus daar kan ik kort over zijn. Wel werd er alweer over de volgende sessie nagedacht tijdens deze visloze ochtend, is het toch nog ergens goed voor, niets vangen!

Dit maal maar eens een voerstek maken op een oud water waar ik al eens eerder redelijk succesvol was. Gezien de tegenvallende resultaten van de afgelopen tijd werd het toch echt tijd om weer eens flink te hangen in de oude sportexen. Begrijp me niet verkeerd, het penvissen heeft mijn eerste prioriteit maar als er te hard voor gewerkt moet worden en de resultaten blijven uit, dan val ik graag terug op de statische visserij. Zo geschiedde! Plannen werden gemaakt en aangepast weer gemaakt en opnieuw aangepast.

hotspot.

Een nieuwe zending Loirbollen kwam mijn kant op. Een heerlijke verse voorraad is nooit verkeerd  want eerste vis die ik er mee op de mat kreeg was er meteen een uit de toplaag van het water. Later zou ook de rest volgen maar dat is een ander verhaal. De voercapaciteit kon ik zodanig opvoeren dat er meerdere vissen per sessie in het net belanden. Zelfs een vis die ik al een paar jaar uit het oog verloren was lag onverwachts bij mij op de mat, samen met nog 5 andere geweldige vissen. Skyhigh is het vertouwen dan ook in deze bol en ik zou werkelijk waar met geen andere boilie meer willen vissen en dat terwijl ik er nog geen jaar mee bezig ben. Mijn penvisserij komt nog in het gedrang als het zo door blijf gaan. De “verloren” tijd die ik in mijn vorige sessies benutte met pennen word op deze manier behoorlijk goed ingevuld. Maar om eerlijk te zijn zal het penvissen altijd mijn voorliefde krijgen boven het statisch vissen. Je bent nu eenmaal dichter bij de natuur verbonden, de zintuigen worden meer geprikkeld en de kick van de aanslag en een wegspurtende karper onder je voeten vandaan zal nooit maar dan ook nooit geëvenaard kunnen worden door wat voor een run dan ook.

The Goose

Facebook Comments

Share this article