Ohh! heerlijk weer een nachie pakken. Het werd wel weer eens tijd. Drie dagen achtereen heb ik vrij dus ik neem het ervan. In eerste instantie had ik 5 dagen maar een spoedklussie tussendoor onderbrak dit rijtje . Maar goed. Van zaterdag op zondag en nog een dagje om uit te rusten is niet verkeerd. Als een bezetene pak ik de auto in en gooi alles wat ik denk nodig te hebben op een hoop achter in de combo. Deze keer geen structuur van  passen en meten, vissen wil ik verdomme en snel ook. Gehaast trap ik het gaspedaal in om zo snel mogelijk aan de waterkant te zijn …zag ik nu een flits?

De accu`s van de voerboot zitten tot aan hun strot aan toe vol met prik  dus daar zal het deze keer niet aan liggen, vorige keer had ik de boot wel onder de lader gedaan maar had de stekkertjes niet aangesloten, hoe dom kun je zijn. Er zat nog voor twee keer varen prik in dus ik kon nog wel starten met de sessie. En toen maar hopen dat ik geen aanbeet krijg van een bribra. …….Wel dus… shitt  !! Gelukkig was mijn vrouwtje bereid om nog een paar accu’s te komen brengen, helaas waren deze ook bijna allemaal leeg maar kon toch nog tot aan het eind van de ochtend varen, met het resultaat dat ik nog kon poseren met een knap duootje.

Het is inmiddels al aardig donker op het moment dat ik aankom op de stek. Het meeste is routine dus een hoofdlamp is niet nodig en dat hoeft ook niet, niemand hoeft mij hier te zien.

Binnen een uur is alles aan kant en liggen er twee hengels rete scherp. Vandaag was het een redelijke dag maar er word regen voor de avond voorspeld. Niet echt ideaal maar ik verwacht eigenlijk wel een vis op het kantje te krijgen. Moet gezegd worden,  het blijft natuurlijk karpervissen hè.

De avond verloopt zonder enig teken van leven en uit het niets,……..klinkt er ook niets. Ja, de regendruppels op mijn tentdoek. Toch heb ik er een “goed gevoel” bij, ik weet niet wat het is maar iets in mij zegt dat ik niet met lege handen naar huis ga. Ik besluit dan ook om nog even wakker te blijven voor het geval dat.  Om 1:00 trek ik het niet meer en kruip in mijn klamme slaapzak, het nadeel van een shelter. Goed en wel heb ik mezelf genesteld en als of de duivel er mee speelt , twee piepjes uit de ontvanger. Starend naar het blauwe ledje dat brand op mijn ontvanger hoop ik op een blèrende run. Helaas gaat het lampje uit na twintig seconden en bij mij na een minuut of tien. Om half drie schrik ik wakker,  gewoon uit mezelf. Vraag me niet waarom maar ik was gewoon wakker geschrokken van ik weet bij god niet van wat. Of was het toch de klote regen die mij al de hele nacht uit een diepe slaap probeert te halen. Met mijn ogen gericht op de set-up kan ik concluderen dat ik daar in ieder geval niet wakker van ben geworden.

Kolere nog niets, geen piep,  niets!  Denk ik bij mezelf. Het goede gevoel was inmiddels omgebogen naar een minder goed gevoel. Ik trok de slaapzak nog maar eens tot ver over mijn oren heen. Een schaamte gevoel voor mijn gedachte leek het wel .

Helaas werd het deze nacht niet wat er ik ervan verwachte. Gelukkig wel nog een mooie vis die meteen na de foto`s (zover dat ging met die klote regen) weer in zijn element gezet werd. Aan de andere kant instant en met dit weer,  (toch ook weer niet de ideale omstandigheden) is het eigenlijk niet verkeerd. Ook al wil ik mezelf daar niet achter verschuilen.  Zodra de laatste druppels uit het donkere wolkendek zijn geperst, pak ik mijn natte zooitje bij elkaar om het vervolgens op dezelfde manier  weer in de auto te flikkeren zoals ik het ook had ingepakt ….Chaos, alleen nu zeiknatte chaos! Een week later was ik weer present op de stek, maar had nu wat voorbereidingen gedaan in de vorm van een weekje voer. Ook nu regende het en het was koud . Snel kroop ik weg in de shelter, Ja ik weet het! ik kan ook een tent neerzetten maar op een of andere manier vind ik een shelter toch prettiger.

De slaap kon ik niet vatten, te veel gedachtes hielden de vaste slaap ver weg maar het doezelen begon aardig zijn weg te vinden tussen de gedachtes door.

Langzaam doezelde ik verder in en heel in de verte hoorde ik zelfs schaapjes over een hek springen. Het geblaat klonk ver maar  leek dichterbij te komen het leek nu wel alsof ze over mijn shelter sprongen. De remfase voorbij zeg maar.  Tot het besef kwam, dat er een optonic stond te bleren. In no time stond ik …. En met schoenen aan, met een diepgebogen hengel in mijn warme klamme handen. Rillend van de kou en door de mistflarden heen kon ik zien dat de vis rechts van mij was gezwommen. Dit voelde weer vertrouwd en veilig aan met een vis die naar open water zwemt. Het veilige gevoel wende zich naar een akelig schurend gevoel aan de andere kant van de lijn, nee hè, ik weet dat er 1 of twee en misschien wel meer, oude paaltjes in het water staan en uitgerekend nu weet hij er een te vinden.

Onmogelijk kreeg ik de lijn achter het opstakel vandaan er zat dus niets anders op dan in het koude water te stappen om de lijn los te maken door de hoek te veranderen. Tering,  wat is het water koud zeg ! hooguit een graad of 6/7 niet normaal wat een gek ben ik ! Spontaan voelde ik mijn trots zich terugtrekken in mijn onderbuik. Gelukkig slaagde de operatie,  want stel je toch eens voor dat alle moeite voor niets had geweest. Dan had ik mooi voor jan met een heel klein lulletje gestaan. Een twee jaar geleden had ik dit ook al eens meegemaakt maar toen was de water temperatuur een kleine 20 graden.

Rillend en trillend kon ik de vis drillen tot aan het eigen kantje. Inmiddels (tijdens het drillen) had ik mezelf al afgedroogd en aangekleed. Maar man man man wat had ik het nog koud, kijkend in mijn onderbroek, dacht ik bij mezelf; als dit nog maar goed komt.  De vis lag nu binnen landbereik en in twee keer was de klus geklaard. Zo dat viel niet tegen zeg, omdat de hele dril een beetje langs mij heen gegaan was kon ik ook geen inschatting maken van de tegenstand(er) Te koud om nu nog foto`s te maken kreeg de vis een voorlopige rustplaats in de bewaarzak. Opwarmen was de eerste levensbehoefte die in mij opkwam. Al trillend en schuddend van de kou kreeg ik toch nog de geest om de hengel opnieuw uit te varen. Een kleine tien minuten later lag de hengel weer op zijn vertrouwde en hopelijk tijdelijke steun en toeverlaat de Mustang.

De verdere nacht bleef het stil en mistig en verliep snel tot het dageraad. Een waterig zonnetje kon tussen de wolken door nog genoeg warmte produceren om mij uit mijn tent te lokken . Tijd voor een bakkie koffie en een pannenkoek. Never leave home without them. Nog voor ik de ketel op het vuur kon zetten gilde die del van een kim het uit. Snel en kordaat zette ik een punt  in de vette lippen van een karper die er als een raket vandoor ging.  De slip gierde het uit en de hengel boog diep voor deze  opponent. Zwalkend kwam de vis richting eindbestemming  landingsnet….. het net van ..

The Goose